Lieve bezoekers, dit ben ik!

Yes! Ik hoef me niet meer schuil te houden! Eindelijk hoef ik geen anoniempje meer te zijn! Sinds mijn naaste omgeving weet van onze babyplannen, kan ik mezelf ook bekend maken bij jullie!
Ik zal me eens voorstellen! Wel een beetje gek hoor.

Nou jongens, ik ben Charice, 21 jaar en woon samen met vriendlief Henk in Leeuwarden. Mijn vader is geboren in Indonesië, en mijn moeder is fries, wat mij een halfbloedje maakt! Ik woon mijn hele leven al in Friesland, omstreeks Leeuwarden.

c img_20150721_140819

Henk heb ik ontmoet op de tribune bij SC Cambuur, de voetbalvrouwen onder ons kennen het vast wel! Hij is 23 trouwens.
We zijn in december 6,5 jaar samen en erg gelukkig! We waren erg jong toen we elkaar ontmoetten maar het is altijd goed geweest en we houden ontzettend veel van elkaar! Henk werkt op een hoge school en ik werk als assistent manager in de horeca. Dit heb ik al wel eens verteld.
Henk en ik zijn echte huismussen. We zijn niet echt feestgangers en naar de kroeg gaan op zaterdagavond is niet zo ons ding. Nooit geweest eigenlijk. Wel vinden we het leuk om dagjes we te gaan samen, gezellig op het terras zitten en natuurlijk shoppen! Daar zijn we heel goed in haha.

IMG_20141004_131335

We hebben dit jaar een huis gekocht, waar we nu ongeveer een maand of 3 in wonen.
We hebben het erg naar onze zin, super fijn huis en een hele rustige, kindvriendelijke wijk.
Een tijdje geleden hakten we te knoop door; we willen een kindje!
Eigenlijk zitten we nu midden in het proces van zwanger worden. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot.
Op mijn blog post ik artikeltjes over onze ‘reis’ naar een kindje en onze ervaringen daar mee.

Nou, ik denk dat jullie nu zo’n beetje het belangrijkste wel van ons weten! ik vind het heel fijn dat ik nu meer persoonlijke dingen kan delen en dat jullie een beetje een idee hebben wie er achter de blog schuilt.
Mochten jullie nog vragen hebben of nog iets willen weten, vragen mag altijd!

XX C

Got a secret, can you keep it?

In mijn vorige blogje konden jullie lezen dat het de laatste tijd niet zo lekker gaat.
Dat gevoel gaat niet zomaar weg, en ik had zo de behoefte om het met mensen te delen. Dat is dan ook precies wat we gedaan hebben.

images

Eigenlijk waren we het niet perse van plan om het die avond te vertellen maar toen we vorige week bij mijn schoonouders aan de eettafel zaten kwam het toch al ter sprake.

Ik nam tijdens het eten een aleve feminax, mijn redder in nood tijdens het maandelijkse feestje. Ik vertelde mijn schoonmoeder dat ik erg last heb van buikkrampen tijdens mijn menstruatie (eet smakelijk! Nee hoor, we hadden het al op gelukkig haha).  Waarop zij antwoordde; ‘ja dat had ik vroeger ook, het verdween toen ik begon met de pil.
En dat was het moment dat ik me versprak. Ik zei; ‘ja maar daar ben ik al een tijdje mee gestopt’. 4 grote ogen keken me aan.
‘Maar als je gestopt bent houdt dat in dat als er wat komt, dat het komt?’
Ik wilde nog zeggen dat er ook ander opties zijn om een zwangerschap te voorkomen maar ik zag vanuit mijn ooghoek al dat mijn vriend begon te glimlachen naar zijn moeder. Dus toen hebben we maar verteld dat we inderdaad druk aan het oefenen zijn.

Hun reactie was erg leuk. Ze waren blij, niet verrast, ze hadden het ergens al zien aankomen. Het is ook een hele logische volgende stap voor ons.
Mijn ouders hebben we dit weekend ook ingelicht en zij reageerde eigenlijk precies hetzelfde.

Ergens vind ik het jammer dat ze het nu allemaal weten dat het niet meer een complete verassing is als het straks echt raak is. Maar aan de andere kant vind ik het fijn om het nu met meer mensen te kunnen delen, daar heb ik veel steun en support aan.

Nu ik dit typ… bedenk ik me ook opeens dat ik nu niet meer anoniem hoef te blijven voor jullie! Daar had ik nog even niet over nagedacht. Is dat even leuk!
Ik zal deze week een blogje schrijven over.. mezelf? Ja, over mezelf! Zodat jullie mij wat beter leren kennen en ook weten welk gezicht er achter de blog schuilt!

XX C

Het wil even niet meer…

Hoi! Ja, ik leef nog. De afgelopen dagen is het erg rustig geweest hier.
Dit was niet zonder reden, wat er precies aan de hand is ga ik jullie nu uitleggen.

Het gaat even niet zo lekker, ik zit niet goed in mijn vel en heb de laatste tijd nergens zin in.
Ik heb vanochtend een negatieve test gehad, wat een sombere stempel op mijn dag drukte. Ik wacht nu op mijn menstruatie. Al had ik hem wel verwacht hoor, er is deze maand namelijk niet veel gebeurd.
Tussen mij en mijn vriend zijn er helaas was spanningen geweest. Dit komt omdat we ‘de daad’ soms moeten doen omdat het moet (het zijn nou eenmaal de vruchtbare dagen) en dat zijn we natuurlijk niet gewend. De sfeer tussen ons werd er daar niet beter op.
Daardoor vond hij dat ik er teveel mee bezig was en begon ik aan hem te twijfelen of hij er uberhaupt wel iets voor wilde doen..

Ik heb het gevoel dat mijn lichaam me in de steek laat en ben heel erg bang dat ik onvruchtbaar o.d  ben. Natuurlijk is dit onzin, en mag ik zo niet denken na 2 pogingen. Maar toch voelt het zo. Dat ik faal als vrouw.
Dit heeft me erg verdrietig gemaakt de afgelopen dagen.
Ik denk dat dit alles er bij hoort. De wens is zo groot, en dat brengt spanningen met zich mee.

We hebben nu afgesproken dat we aankomende cyclus iets beter ons best zullen doen om er zo positief mogelijk in te staan.
Daarnaast hoop ik het bloggen weer een beetje op te pakken, want ik heb het schrijven wel gemist!

Zo, nu zijn jullie in ieder geval een beetje op de hoogte waarom het hier zo rustig was de afgelopen week.
Hopelijk begrijpen jullie het een beetje, ik ga mijn best doen om vooruit te kijken, en er positiever in de staan! Op naar de volgende pogingen!

XX C

Verwachtingen van het moederschap

Het moederschap, ik heb er (nog) geen ervaring mee. Ik hoop het allemaal snel mee te maken, als het me gegund is.
Het lijkt me het mooiste wat er is.

download (1)

Alle moeders zeggen altijd hetzelfde. Het krijgen van een kindje is het mooiste wat er is.
Ik vind het sowieso al een wonder dat dit allemaal kan in het lichaam van een vrouw. De baby maakt zo’n ongelooflijke ‘reis’ tijdens de zwangerschap. En als alles goed gaat krijg je na 9 maanden een kerngezond babytje. Hoe bijzonder!

Het lijkt me geweldig om moeder te worden. Ik wil zo graag het gevoel ervaren. Het moment dat je je kindje voor het eerst ziet en vast kan houden. Dat onbeschrijfbare gevoel waar alle mama’s het altijd over hebben. Ik zou het dolgraag mee willen maken.

Ik ben me er wel van bewust dat het een hele verantwoordelijkheid is. Zo’n kleintje is afhankelijk van jou, jij moet er voor hem zijn en zorgen dat hij niks te kort komt. Soms krijg ik het hier wel even benauwd van maar ik denk dat het merendeel ook vanzelf zal gaan.

Waar ik ook naar uitkijk is het opbouwen van een band met je kindje. Dat hij (of zij!) je gaat herkennen, dat hij je mist als je er niet bent en dat je samen fijne momentjes beleefd. De moeder/kind band kan heel sterk zijn en dat vind ik bijzonder!

Het gaat zeker lastig worden in het begin. Gebroken nachten, spontane acties gaan vaak lastiger en je moet altijd het beste voorbeeld geven. Ook heb je waarschijnlijk minder tijd voor elkaar als partners en zit je echt in de ouderrol. Maar ik ga de uitdaging aan, ik denk echt dat wij het kunnen. Ik weet zeker dat wij een fijn, liefdevol thuis kunnen bieden.

Nu maar hopen dat het ons gegund is!

XX C

Carrière maken

Na een hoop ellende en gedoe heb ik dan gister echt te horen gekregen dat ik een vast contract krijg op mijn werk! Halleluja! Dat werd tijd!

Ik heb altijd gezegd dat ik carrière maken niet belangrijk vind. Ik hoef niet perse een topbaan te hebben, bakken met geld te verdienden en in een dikke auto rijden (no offense). Ik heb die middelen allemaal niet nodig om gelukkig te zijn. Ik werk om te leven en niet andersom!

keep-calm-and-move-to-workday

Volgens mij heb ik het al eens verteld, maar ik werk fulltime in de horeca.
Ik ben hier 2 jaar geleden begonnen als parttimer. Ik was gestopt met mijn opleiding en wilde een jaartje werken omdat ik niet wist wat ik wilde. Nou dat jaartje is aardig uit de hand gelopen. Ik ben van parttimer naar fulltimer gegaan, kreeg meer verantwoordelijkheden en uiteindelijk ben ik nu assistent manager.

Wij werken met jaarcontracten, dus ik was in de veronderstelling dat mijn derde contract er ook zo eentje zou zijn. Mooi niet dus. Blijkbaar is de wet verandert, alweer, en mag je ipv 3 nu maar 2 tijdelijke contracten hebben en daarna is het er op of er onder.
Na veel wikken en wegen (vanwege financiën) is er toch besloten dat ik mag blijven. Dit houdt in dat ik een vast contract krijg! Yes! heel erg blij mee!

Nu hebben mijn vriend en ik allebei een vast contract en dus zekerheid voor de toekomst.
Een kindje was al heel welkom, maar nu voel ik nòg meer dat we er klaar voor zijn.

Maar hoe gaan we dat eigenlijk regelen qua werk? Er is op mijn werk nog niemand met kinderen dus ik weet niet hoe dat geregeld word als er iemand zwanger is. Ik ben blij met mijn contract maar als er straks (hopelijk) een babytje is kan ik niet meer zoveel werken als nu. Wel weet ik zeker dat ik wil blijven werken. Want thuis zitten ben ik niet gewend en ik zal mijn werk enorm gaan missen denk ik.
Waarschijnlijk moeten we dan iets regelen met ouders/schoonouders en een kinderdagverblijf/gastouder.

Ik ben heel erg benieuwd hoe andere mama’s dit doen! Als je het wilt delen, graag!

XX C

Het verhaal van Yolanthe

Iedereen herkend deze foto wel. Social media ontplofte zo’n beetje toen Yolanthe Sneijder- Cabau te gast was bij Humberto’s rtl late night.

141215104311.Yolanthe-Cabau_cropped-78-460-455-2-9.shrink.463x0

Ik heb toevallig de aflevering van rtl late night gezien. Yolanthe was hier te gast om te vertellen over een nieuwe presentatieklus.
Het was me al opgevallen dat ze er anders uit zag als normaal.
De volgende ochtend stonden twitter, facebook, instagram etc vol met ‘yolanthe vol met botox’ ‘yolanthe liet zichzelf van top tot teen verbouwen’ ‘de nieuwe Yolanthe.’
Iedereen was er van overtuigd dat ze iets aan zichzelf had laten doen omdat ze er zo anders uitzag. Maar niets was minder waar..

Een hele tijd later waren Yolanthe en Wesley te zien in het programma ‘Linda’s zomerweek’ waar ze openhartig hun verhaal deden..
Yolanthe had zichzelf niet laten verbouwen, en ze was ook geen botox behandelingen ondergaan. Het bleek dus dat yolanthe tijdens de opnames van late night midden in een hormonen kuur zat. Zij en Wesley probeerden al langere tijd zwanger te worden en toen dat niet wilde lukken zijn ze met hormoonbehandelingen gestart. En dat is natuurlijk niet niks. Dit verklaarde waarom Yolanhe er zo ‘opgezwollen’ uitzag.
Ze had zich van te voren al zorgen gemaakt dat iemand iets aan haar zou zien.

hqdefault

Het was een heel emotioneel gesprek en man, wat heb ik toch een respect voor die vrouw! Ik vond het zo aangrijpend dat ze zo eerlijk vertelde hoe ze zich voelde toen zwanger worden maar niet lukte. ‘Wat ben ik voor vrouw als ik hem niet eens een baby kan geven?’ Heftig, maar zo begrijpbaar. Wat moet het verschrikkelijk zijn geweest dat er zulke nare dingen over je worden gezegd terwijl je met zoiets pijnlijks bezig bent. Linda vroeg zich af waarom ze nooit eerder iets gezegd heeft. Haar antwoord daarop was dat ze het niet nodig vond om overal op te reageren. Zij weten hoe het zit en daar gaat het om. En daarnaast is het natuurlijk iets heel persoonlijks en dat wil je niet met de hele wereld delen.

Wat fijn voor ze dat het uiteindelijk wèl gelukt is. En dat ze nu al bijna hun kindje in hun armen kunnen sluiten.
Ik gun ze het allerbeste.

tc5twri9tjfb

Wat is ze mooi he! Bump goals!

XX C

Beëindigen van zwangerschap

In 2013 werden er 30.601 zwangerschapsafbrekingen uitgevoerd.
Vergeleken met andere jaren is dat aantal fors gedaald. Omdat mijn blog draait om precies het tegenovergestelde lijkt het me interessant om eens te praten over het vroegtijdig beëindigen van een zwangerschap; abortus.

Want het is nogal een discussiepunt. En dit is al eeuwen zo.
Mensen denken er heel verschillend over. De een vind het moord, de ander vind dat de vrouw zelf moet kunnen beslissen wat er in haar lichaam gebeurd.

Ik heb me ook altijd aangesloten bij de laatste redenering. Ik vind nog steeds dat vrouwen het recht moeten hebben om te beslissen wat er in haar lichaam gebeurd. Ook al heeft zij misschien een verkeerde beslissing gemaakt door onveilige seks te hebben.

Ik merk wel dat ik er, nu we zelf zwanger willen worden, anders tegen aan kijk. Ik blijf er bij dat het een keuze is die beschikbaar moet zijn voor elke vrouw, maar ik besef nu wel meer wat je opgeeft, wat je gaat missen en wat je had kunnen hebben. Zeker omdat ik me nu veel bewuster ben van het feit dat er zoveel mensen zijn die het zo graag willen, maar niet kunnen.
Maar soms past het gewoon niet in iemands leven. En ik vind dat we daar niet onze ogen voor mogen sluiten.

Hoe denken jullie hierover?

XX C